GROŹNY ATLANTYCKI NIŻ SPROWADZIŁ SILNE BURZE I WICHURY DO FRANCJI

Na Atlantyku, a konkretnie w rejonie Irlandii stacjonuje głęboki niż, który na zachodzie Europy przynosi potężne załamanie pogody. Najpoważniejsza sytuacja ma miejsce we Francji, gdzie ostatnie godziny zapisały się jako wyjątkowo burzowe. Wyładowaniom atmosferycznym towarzyszył bardzo silny wiatr osiągający w porywach 80-100 km/h, a także poważne gradobicia, z gradzinami o średnicy nawet 5 cm. W czasie burz padał ulewny deszcz prowadzący do podtopień, a nawet powodzi błyskawicznych. Najpoważniejsza sytuacja ma miejsce w centralnej części kraju, gdzie dodatkowych zniszczenia dokonał silny wiatr, łamiąc drzewa, oraz pozbawiając ludzi prądu. Wiele dróg stało się nieprzejezdnych. Co ciekawe, wpływ niżu pośrednio odczuwamy również w Polsce, ponieważ pompuje od do nas coraz cieplejsze masy powietrza, ale na szczęście nie musimy się obawiać groźnych zjawisk z nim związanych. Nieco mocniej powieje tylko w górach, gdzie zaznaczy się fen, ale nie będą to porywy na tyle silne, aby stanowić zagrożenie.

ZAKAZ KOPIOWANIA BEZ ZGODY ADMINISTRATORÓW STRONY.

 Wszelkie prawa do wykresów i opisów są własnością właścicieli bloga — kopiowanie całości lub jakiejkolwiek części bez zgody administratorów to naruszenie praw autorskich zgodnie z ustawą o ochronie praw autorskich i własności intelektualnej

SEZON TROPIKALNY DOBIEGA KOŃCA A TYMCZASEM TAJFUNY I HURAGANY NIE DAJĄ ZA WYGRANĄ; ATLANTYK NAJAKTYWNIEJSZY W HISTORII!

Tegoroczny sezon huraganowy na wodach Oceanu Atlantyckiego na stałe zapisze się na kartach historii meteorologii. Jeszcze nigdy, odkąd prowadzone są obserwacje na tym akwenie nie powstało tak dużo cyklonów. Już we wrześniu zabrakło dla nich imion i zaczęto używać liter greckiego alfabetu. Kilka dni temu huragan Eta spustoszył rejon Ameryki Środkowej, zabijając setki osób m.in. w Gwatemali, Hondurasie czy Nikaragui. Żywioł dotknął również USA powodując i tam rozległe powodzie i ofiary śmiertelne. To jednak nie koniec, gdyż nad region zbliża się następny cyklon, który niebawem przekształci się w huragan. Otrzymał imię Iota, co czyni go 31 nazwaną burzą w tegorocznym sezonie i dziewiątą jeśli brać pod uwagę litery greckiego alfabetu. Sezon na te zjawiska kończy się oficjalnie 30 listopada, podobnie jak na Pacyfiku, który również mocno daje się we znaki Azjatom. Przez Filipiny przeszedł już drugi w ostatnich dniach silny tajfun. Formacja o nazwie Vamco zabiła kilkadziesiąt osób i pozbawiła dachu nad głową tysiące kolejnych. Burza zbliża się w tej chwili do Wietnamu. Na początku miesiąca przez region przeszedł potężny tajfun Goni, który okazał się jednym z najsilniejszych, jakie kiedykolwiek dotknęły lądu. Żywioł dosłownie zrównał z ziemią wiele miejscowości pozostawiając setki tysięcy ludzi bez dachu nad głową.

ZAKAZ KOPIOWANIA BEZ ZGODY ADMINISTRATORÓW STRONY.

 Wszelkie prawa do wykresów i opisów są własnością właścicieli bloga - kopiowanie całości lub jakiejkolwiek części bez zgody administratorów to naruszenie praw autorskich zgodnie z ustawą o ochronie praw autorskich i własności intelektualnej

SEZON HURAGANOWY NA ATLANTYKU WYJĄTKOWO AKTYWNY; JUŻ PADAJĄ REKORDY

Kilka miesięcy temu, jeszcze przed oficjalnym rozpoczęciem sezonu tropikalnego na Atlantyku, wiele amerykańskich instytucji meteorologicznych przewidywało, że w tym roku, będziemy mieli wzmożoną aktywność cyklonów na wodach Oceanu Atlantyckiego. Mało kto jednak przypuszczał, że jeszcze w lipcu ich liczba może się zbliżyć do dziesięciu. Niekiedy zdarzało się, że w ciągu całego sezonu nie powstało ich aż tyle. Pierwsza formacja tropikalna uformowała się już w połowie maja, co jednak nie było dużym zaskoczeniem, gdyż w przeszłości zdarzało się to niejednokrotnie. Prawdziwy wysyp tych zjawisk nastąpił w miesiącu lipcu, kiedy to powstało aż 5 sztormów. Od początku sezonu do tej pory narodziło się w sumie aż 8 tego typu formacji, co nie miało miejsca nigdy wcześniej w historii obserwacji.

ATLANTYK ZACZYNA SIĘ BUDZIĆ; CO TO DLA NAS OZNACZA?

Wielu z nas zapewne doskonale pamięta to, co działo się na Oceanie Atlantyckim zimą. Tworzyły się tam jeden po drugim potężne układy niżowe, które sunęły przez Europę. To m.in. za ich sprawą ta pora roku była wyjątkowo ciepła. Wraz z nadejściem wiosny nadeszły zmiany. Europę zachodnią opanowały wyże. Taka sytuacja doprowadziła do częstych spływów powietrza z północy. Czasami docierały one nad akwen morza Śródziemnego bądź Czarnego, co powodowało powstanie tam niżów, które niejednokrotnie przynosiły do Polski burze i ulewy. W czerwcu wyże przesunęły się nad Skandynawię, natomiast niże dalej panowały na południu kontynentu. Dzięki temu zaczęło już docierać do nas cieplejsze, ale jednocześnie wilgotne powietrze z południowego-wschodu i wschodu. Za jego sprawą zmagamy się z bardzo silnymi ulewami i burzami, które powodują szkody i przyczyniają się m.in do powodzi błyskawicznych. Obecnie na mapach geopotencjału widać jednak przebudowę baryczną.

POTĘŻNY WYŻ ZNAD ATLANTYKU ZACIĄGNIE NAD EUROPĘ STRUMIEŃ ARKTYCZNEGO POWIETRZA

Na początek, zanim przejdę do tematu artykułu, pragnę poinformować, że po długiej nieobecności znowu wracam do bloga i od dzisiaj będę się starał przekazywać Wam najciekawsze i najważniejsze informacje o pogodzie z całego świata, tak więc warto częściej odwiedzać bloga.

Na mapach synoptycznych ukazujących rozlokowanie układów barycznych można dostrzec sytuację, z którą dawno już nie mieliśmy do czynienia. Widoczny jest na nich układ wysokiego ciśnienia nad północną częścią Atlantyku. Przez ostatnie miesiące w tamtej części tego akwenu dostrzec można było jedynie układy niżowe, wyż natomiast panował nad Azorami, co nie jest niczym niezwykłym, gdyż jest to stały ośrodek baryczny, który w dużej mierze wpływa na tzw. indeks  NAO (Oscylacji Północnoatlantyckiej). Określa ona różnice ciśnienia pomiędzy owym wyżem z rejonu Azorów, a niżami islandzkimi. Przez ostatnie miesiące indeks ten utrzymywał się na sporym plusie, gdyż różnica ciśnienia pomiędzy tymi ośrodkami była duża. Teraz widzimy jednak zmianę. Niże nad północnym Atlantykiem zanikły, za to w ich miejsce pojawił się wyż, co zniwelowało wspomnianą wcześniej różnicę ciśnień i w konsekwencji doprowadziło do spadku indeksu NAO, który wynosi obecnie -1.5/-2. Taka zmiana musi wpłynąć na przebieg warunków pogodowych nad naszym kontynentem, którą odczujemy już od jutra. Żeby zrozumieć w jaki sposób dokona się ta zmiana, musimy wrócić do samego początku, czyli wyżu (antycyklonu) z rejonu Islandii. Na południe od tej wyspy widoczny jest bardzo silny wyż, w centrum którego ciśnienie wynosi obecnie ponad 1050 hPa. W kolejnych godzinach, będzie się jeszcze umacniał, aż w niedzielę ciśnienie podniesie się ostatecznie do 1054/1055 hPa. W tym samym czasie w okolicy Morza Peczorskiego (południowo-wschodnia zatoka Morza Barentsa) stacjonował będzie głęboki układ niżowy. Oba ośrodki współpracując ze sobą, zaciągną prosto znad Arktyki bardzo zimne powietrze, które opanuje praktycznie całą Europę. Na całym kontynencie temperatury będą niższe od normy dla tej pory roku o 6/10°C, a miejscami w południowych regionach Europy będzie zimniej od normy o nawet 12/15°C. Gdyby to był styczeń, to taka sytuacja baryczna doprowadziłaby do potężnej fali mrozów na całym kontynencie europejskim. W Polsce pierwsze symptomy ochłodzenia poczujemy już jutro, kiedy z północnego-zachodu na południowy-wschód wędrował będzie zimny front atmosferyczny, za którym napłynie masa arktycznego powietrza. Na froncie spodziewamy się opadów deszczu, przechodzącego w deszcz ze śniegiem i śnieg. Niedziela zapowiada się bardzo zimna. Zmierzymy zaledwie 3/5°C, jedynie w centrum nieco cieplej a na południowym-wschodzie, gdzie front dotrze najpóźniej może być jeszcze ok. 13/14°C.

ATLANTYK NADAL NIE DAJE ZA WYGRANĄ; WYSPY BRYTYJSKIE ZAGROŻONE WICHURAMI I POWODZIAMI

Już niejednokrotnie w tegorocznym sezonie zwracaliśmy uwagę na bardzo wysoką aktywność Oceanu Atlantyckiego. Robimy to jeszcze raz, gdyż w dalszym ciągu utrzymuje się ona na wysokim poziomie. Cały czas na Atlantyku tworzą się głębokie i rozległe układy niskiego ciśnienia. Każdy z takich niżów to potencjalne zagrożenie dla Europy. Tym razem również układ przyniesie spore zamieszanie pogodowe w niektórych krajach. Na wczorajszym zdjęciu satelitarnym omawiany ośrodek widoczny jest na wschód od Kanady, w tym momencie jednak znajduje się już na południowy-wschód od Grenlandii. Ciśnienie w jego centrum spadło poniżej 970 hPa. Oznacza to, że nie jest to już tak głęboki układ, z jakimi mieliśmy już niejednokrotnie do czynienia w tym sezonie, jednak uwagę przykuwa jego rozmiar. W następnych godzinach ośrodek niżowy pomknie na wschód, w kierunku Skandynawii. W niedzielę ciśnienie w jego centrum obniży się poniżej 965 hPa. Niż bardzo mocno popsuje pogodę na wyspach Brytyjskich oraz w Irlandii. Już w tej chwili daje się tam odczuć jego wpływ, w postaci bardzo silnego wiatru i obfitych opadów deszczu. Porywy wiatru, szczególnie w zachodnich regionach Irlandii, Szkocji czy Wielkiej Brytanii osiągają 80-90 km/h. Do Skandynawii natomiast niż poza wiatrem przyniesie również obfite opady śniegu. W Górach Skandynawskich w ciągu najbliższego tygodnia spaść może nawet 2 metry białego puchu. W innych miejscach padać będzie słabiej, przybędzie co najwyżej 20-30 cm białej pokrywy. Nie będzie to jedyny niż, który w najbliższych dniach będzie wpływał na pogodę w tamtej części kontynentu. Znad Atlantyku nieustannie docierać będą jeden po drugim, kolejne układy niskiego ciśnienia. Z tego powodu przede wszystkim na Wielkiej Brytanii w nowym tygodniu należy spodziewać się częstych wichur, niejednokrotnie z wiatrem powyżej 100 km/h, oraz ulewnych opadów deszczu. Według prognoz na zachodzie Irlandii, Szkocji czy Wysp Brytyjskich w ciągu następnego tygodnia spaść może miejscami nawet 100/200 litrów wody na metr kwadratowy powierzchni. Oznacza to spore ryzyko podtopień, a nawet powodzi na większą skalę, Dodatkowym problemem okażą się wysokie fale wtłaczane przez silny wiatr znad Atlantyku w kierunku wybrzeża. Atlantyckie niże, jak to mają w swoim zwyczaju poruszają się przeważnie na wschód, obejmując również naszą część kontynentu. Tym razem będzie oczywiście podobnie. Jeden z takich układów w połowie przyszłego tygodnia znajdzie się prawdopodobnie nad południową Skandynawią. Oznacza to i u nas znaczne pogorszenie pogody w postaci większej ilości opadów oraz wzrostu prędkości wiatru. Na tą chwilę jednak nic nie wskazuje na to, abyśmy musieli zmagać się z ogólnopolską silną wichurą. Co prawda w okolicach środy wszędzie powieje mocniej, jednak jedynie na północy wiatr może stwarzać zagrożenie, chociaż i w tej kwestii prognozy mogą ulec zmianie. Pomimo naprawdę wysokiej aktywności atlantyckich niżów, nie mamy zbytnio powodów do narzekań, gdyż z naszym krajem obchodzą się one w tym roku wyjątkowo łagodnie. Co prawda mieliśmy kilka poważniejszych uderzeń wichury, ale jak na tak dynamiczną sytuację nie było źle. Niektórzy zapewne pamiętają silną cyrkulację strefową w sezonach 2006/07 i 2007/08. Wtedy układy niżowe znad Atlantyku często docierały nad Morze Bałtyckie, przez co musieliśmy się nieustannie zmagać z bardzo silnymi wichurami, nawet o sile orkanu. Jednym z nich był Cyryl, ze stycznia 2007 roku. Zatem jak widać, w tym roku aktywny Atlantyk poza rekordowo ciepłą zimą nie przynosi nam jak na razie zbyt wielu ekstremalnie groźnych zjawisk. I oby tak było dalej.

ZAKAZ KOPIOWANIA BEZ ZGODY ADMINISTRATORÓW STRONY.

 Wszelkie prawa do wykresów i opisów są własnością właścicieli bloga - kopiowanie całości lub jakiejkolwiek części bez zgody administratorów to naruszenie praw autorskich zgodnie z ustawą o ochronie praw autorskich i własności intelektualnej

NA OCEANIE RODZI SIĘ PRAWDZIWY POTWÓR! CZY DOJDZIE DO UTWORZENIA NAJPOTĘŻNIEJSZEGO NIŻU W HISTORII PÓŁNOCNEGO ATLANTYKU?

Tegoroczny sezon zimowy obfituje w potężne atlantyckie niże, które w zasadzie od grudnia rodzą się na tym akwenie jak grzyby po deszczu. Przyczyną takiego stanu rzeczy jest wysoki indeks NAO, czyli Oscylacji Północnoatlantyckiej, który utrzymuje się na dodatnim poziomie już od kilku miesięcy. To też i m.in. z tego powodu tegoroczna zima w Europie jest wyjątkowo łagodna. Wracając jednak do niżów, to w tym sezonie są one niezwykle aktywne i głębokie. Na przełomie roku fascynowaliśmy się układami, w których ciśnienie potrafiło obniżyć się do 940-950 hPa. Są to już naprawdę ogromne i niebezpieczne układy pogodowe, które są w stanie powodować szereg zniszczeń. W miniony weekend i na początku tego tygodnia nad Europę dotarł kolejny niezwykle głęboki niż, który swoim zasięgiem objął ok 80% kontynentu, powodując przy tym ofiary śmiertelne i duże szkody. Takie układy nazywane są orkanami. Z takim zjawiskiem mieliśmy do czynienia w zachodniej Europie, ale układ mocno dał się we znaki również w Polsce, tu jednak jego siła nie dorównała orkanowi, gdyż porywy nie przekroczyły 120 km/h. Mimo to i u nas doszło do ofiar śmiertelnych i poważnych strat materialnych. Po przejściu tego systemu pogodowego nad Europą zapanował względny spokój, jednak nie na długo, ponieważ do bram kontynentu zaczynają powoli pukać następne niże. Szczególnie jeden z nich ma szansą zapisać się na stałe na kartach meteorologii. Wszystko dlatego, że istnieje spore prawdopodobieństwo, iż ów układ stanie się najpotężniejszym niżem w historii pomiarów, jaki kiedykolwiek powstał na wodach Północnego Atlantyku! Wiele prognoz wskazuje, że w sobotę, kiedy niż znajdzie się na południe od Islandii, ciśnienie w jego centrum może obniżyć się do ok.920-925 hPa. Są to już wartości skrajne jak na warunki klimatyczne tej części świata. Jednak to nie wszystko, gdyż istnieją również prognozy, które wskazują na jeszcze potężniejszy niż z ciśnieniem nawet poniżej 920-915 hPa! Gdyby tak się stało, możemy być świadkami nigdy wcześniej nie spotykanej sytuacji, gdyż istnieje realna szansa na pobicie rekordu najniższego ciśnienia na wodach Północnego Atlantyku, które wynosi 914 hPa i należy do niżu z 10 stycznia 1993 roku. Czy ten potężny i niezwykle niebezpieczny układ pogodowy zagrozi Europie? Jak to zwykle bywa w takich sytuacjach, im dalej na zachód i północ, tym wpływ na pogodę tego typu układów jest większy. Tak będzie również i tym razem. Na pewno da on się we znaki w Skandynawii i na Wyspach Brytyjskich, oraz częściowo również w innych krajach Europy Zachodniej. A co z Polską? Dla nas sytuacja jest jeszcze mocno niepewna, ale na ten moment możemy trochę wyciszyć ton, gdyż prognozy zdecydowanie zmniejszyły wpływ tego układu na pogodę w naszej części Europy. Wszystko zależeć będzie od ewentualnego powstania w obrębie tego układu wtórnego ośrodka niżowego, oraz od tego, jak zachowają się wyże na południu Europy. W tej chwili wygląda na to, że wał wyżowy ciągnący się od Azorów, przez Półwysep Apeniński i Bałkany, po Turcję i Kazachstan, będzie w stanie obronić większość Europy przed niszczycielską działalnością tego gigantycznego orkanu. Oby te prognozy się utrzymały, bo w przeciwnym razie możemy być świadkami naprawdę dużego niebezpieczeństwa i zniszczeń na ogromną skalę.

ZAKAZ KOPIOWANIA BEZ ZGODY ADMINISTRATORÓW STRONY.

 Wszelkie prawa do wykresów i opisów są własnością właścicieli bloga - kopiowanie całości lub jakiejkolwiek części bez zgody administratorów to naruszenie praw autorskich zgodnie z ustawą o ochronie praw autorskich i własności intelektualnej

ATLANTYK JEST NIEZWYKLE AKTYWNY; PRZEDSTAWIAMY ZESTAWIENIE NAJBARDZIEJ INTENSYWNYCH NIŻÓW TEJ ZIMY!

Brak zimy w Europie, to m.in zasługa wysokiej aktywności Oceanu Atlantyckiego, która objawia się w postaci tworzących się tam co chwila układów niskiego ciśnienia. Od początku grudnia mieliśmy ich już bardzo dużo, jednak szczególnie silne układy zaczęły powstawać od okolic świąt Bożego Narodzenia. Od tamtej pory, do chwili obecnej na uwagę zasługuje sześć układów, które jak do tej pory okazały się wyjątkowo silnymi niżami. Jednak nie tylko ich intensywność przykuwa uwagę. Przede wszystkim należy zauważyć, jak prezentują się na zdjęciach satelitarnych. A są naprawdę piękne. Czytając do końca ten artykuł i oglądając zdjęcia, przekonacie się, że oko można nacieszyć, spoglądając  nie tylko na  tropikalne huragany, ale również na systemy pogodowe tworzące się w naszej części świata. Przedstawiamy sześć najpotężniejszych cyklonów umiarkowanych szerokości geograficznych, jakie powstały na Atlantyku tej zimy.

JAKI BĘDZIE TEGOROCZNY SEZON HURAGANOWY NA ATLANTYKU?

Kwiecień to czas, kiedy na światowych oceanach panuje względny spokój, jeśli chodzi o występowanie cyklonów tropikalnych, ponieważ na południowej półkuli sezon na te zjawiska dobiega końca, a na północnej jeszcze oficjalnie się nie rozpoczął. Po naszej stronie półkuli oficjalnie początek sezonu przypada na początek maja, kiedy tego typu zjawiska powinny zacząć powstawać na Oceanie Spokojnym. Z kolei 1 czerwca okres na cyklony tropikalne wystartuje na wodach Oceanu Atlantyckiego. Z tej okazji jak co roku przed jego początkiem, naukowcy z różnych instytucji zajmujących się prognozowaniem cyklonów tropikalnych na Atlantyku, próbują przewidzieć, co wydarzy się w sprawie tropikalnych formacji w nadchodzących miesiącach. Pierwszą tego typu prognozę przedstawił Colorado State University (CSU). Zespół CSU przewiduje, że w tym roku sezon zapowiada się nieco słabszy niż wynika to z normy wieloletniej. Według zapowiedzi w tym roku na wodach tropikalnej części Atlantyku utworzy się 13 nazwanych burz, w tym 5 huraganów, z czego dwa osiągną kategorię trzecią lub wyższą. W normalnym sezonie według normy z lat 1981-2010 tworzy się 12 nazwanych cyklonów, w tym sześć huraganów i dwa duże huragany. Zatem jeśli przewidywania się potwierdzą, to sezon może zapisać się w okolicach normy. Prognozy przewidują również możliwość uderzenia co najmniej jednego huraganu w USA. Szacuje się, że istnieje 48% szans na taki scenariusz, z tym, że na 28% przewiduje się możliwość wejścia silnego huraganu na Wschodnie Wybrzeże Stanów Zjednoczonych, lub na Florydę. Z kolei szansa na to, że co najmniej jeden silny huragan przetoczy się przez Karaiby szacowana jest na 39%. Przewidywania naukowców co do mniejszej intensywności nadchodzącego sezonu mogą okazać się trafne, gdyż dwa ostatnie sezony zapisały się jako bardzo aktywne, a rzadko zdarza się, żeby trzy sezony z rzędu przynosiły tak wysoką aktywność huraganów. Kolejnym argumentem przemawiającym za możliwym spełnieniem tego scenariusza jest to, że podczas trwania sezonu swoje apogeum będzie miała anomalia El Nińo. Dlaczego jest to takie istotne? Odpowiedź jest prosta. Zjawisko El Nińo powoduje różne anomalie pogodowe na świecie. Jedną z nich, jest mniejsza niż zwykle suma opadów właśnie w rejonie występowania atlantyckich huraganów. Oznacza to, że tamte obszary w czasie trwania El Nińo mogą doświadczać suszy, a że cyklony tropikalne są tam głównym źródłem opadów, to oznacza, że w tym czasie występuje ich mniej. Z drugiej strony jednak nie wiadomo czy tegoroczne El Nińo wywrze tak istotny wpływ na tropikalne formacje w tamtej części świata, gdyż anomalia ta według prognoz ma być słaba. Warto jeszcze wspomnieć, że zeszłoroczne prognozy tej organizacji sprawdziły się bardzo dobrze, gdyż zakładały ponadprzeciętny sezon z 14 nazwanymi cyklonami, 7 huraganami i trzema silnymi huraganami. W rzeczywistości powstało 15 burz, z czego 8 okazało się huraganami, a dwa bardzo silnymi huraganami. Zatem pomyłka była bardzo niewielka. Jak będzie w tym roku? Przekonamy się już niebawem. Tymczasem w maju swoją prognozę na nadchodzący sezon przedstawi NOAA.

ZAKAZ KOPIOWANIA BEZ ZGODY ADMINISTRATORÓW STRONY.

 Wszelkie prawa do wykresów i opisów są własnością właścicieli bloga - kopiowanie całości lub jakiejkolwiek części bez zgody administratorów to naruszenie praw autorskich zgodnie z ustawą o ochronie praw autorskich i własności intelektualnej.

JAKI BYŁ TEGOROCZNY SEZON HURAGANOWY NA ATLANTYKU?

Oficjalnie sezon cyklonów tropikalnych na wodach Oceanu Atlantyckiego zakończy się jutro (30.11), jednak nic nie wskazuje na to, aby do tego czasu pojawiła się jakaś formacja tropikalna, więc śmiało możemy już teraz podsumować tegoroczny sezon. Okazuje się, że był on aktywniejszy niż zwykle, jednak nie okazał się, aż tak aktywny jak w ubiegłym roku. Sezon rozpoczął się wcześniej, niż normalnie, gdyż pierwszy cyklon narodził się 25 maja. Na Atlantyku narodziło się w sumie 15 nazwanych burz, z których osiem stało się huraganami, a dwa spośród tych ośmiu stały się wielkimi huraganami. Mowa o huraganie Michael i Florence, które uderzyły w południowo-wschodnie wybrzeże Stanów Zjednoczonych. Obie formacje były najpotężniejszymi w tegorocznym sezonie. Florence osiągnęła kategorię czwartą, a Michael piątą. Huragany te spowodowały kilkadziesiąt ofiar śmiertelnych i gigantyczne straty. Poza wspomnianymi formacjami do USA dotarły jeszcze dwie inne burze, ale nie osiągnęły one statusu huraganu. W normalnym sezonie notuje się 12 nazwanych sztormów, w tym sześć huraganów i dwa główne huragany. Nieco większą ich ilość zawdzięczamy wyższym niż zwykle temperaturom wody w tropikalnej części Atlantyku. Pomimo faktu, że do lądu dotarły dwa potężne huragany, to jednak większość z nich, utrzymywała się z dala od obszarów zamieszkałych. Warto zwrócić uwagę, na tak zwany czynnik ACE, czyli skumulowaną energię cyklonów. Energia ta wynosiła 128,9 jednostki. Przyjmuje się, że 111 jednostek oznacza sezon ponad normę, natomiast 66 jednostek oznacza, że sezon jest poniżej przeciętnej. Należy jeszcze wspomnieć, że na obecny sezon nie wpływała żadna anomalia, taka jak El Nińo, czy La Nińa. Przyszły rok ma jednak upływać pod znakiem El Nińo, co oznacza, że w tamtej części świata sezon może okazać się mniej aktywny niż zwykle. Jednak anomalia ta, nie będzie jakoś szczególnie silna, więc może też zdarzyć się tak, że nie wpłynie za bardzo na zachowanie cyklonów w tamtej części świata. Czy tak będzie, przekonamy się w przyszłym sezonie, który oficjalnie wystartuje 1 czerwca 2019 roku. Jest to jednak tylko umowna data, bowiem to sama natura zdecyduje o tym, kiedy ten sezon się rozpocznie.

ZAKAZ KOPIOWANIA BEZ ZGODY ADMINISTRATORÓW STRONY.

 Wszelkie prawa do wykresów i opisów są własnością właścicieli bloga - kopiowanie całości lub jakiejkolwiek części bez zgody administratorów to naruszenie praw autorskich zgodnie z ustawą o ochronie praw autorskich i własności intelektualnej

NIEZWYKLE GŁĘBOKI NIŻ NAD ATLANTYKIEM

Pomimo tego, że my cieszymy się piękną, ciepłą i słoneczną pogodą, to Ocean Atlantycki jest niezwykle aktywny. W tej chwili panują tam trzy bardzo głębokie niże, które w najbliższym czasie porządnie dadzą się we znaki na krańcach zachodnich Europy. Jeden z nich już jutro przyczyni się do potężnych wichur w Irlandii i Wielkiej Brytanii. Porywy wiatru szczególnie w Szkocji oraz Irlandii mogą przekraczać nawet 150 km/h. Ciśnienie w centrum niżu, który będzie odpowiedzialny za silny wiatr obniży się w szczytowym momencie do ok 940 hPa. Niektóre modele wskazują jednak, że układ może być jeszcze głębszy z ciśnieniem na poziomie 935 hPa. Tak niskie wartości są niezwykle rzadkie w niżach panujących w umiarkowanych szerokościach geograficznych. Na uwagę zasługuje też fakt, że dzisiaj wartość ciśnienia w tym niżu wynosi ok 975 hPa, więc w przeciągu zaledwie 12-18 godzin zanotujemy jego spadek o ok 35 hPa! Dzięki stabilnemu wyżowi rosyjskiemu, który pilnuje pogody w znacznej części kontynentu, niże znad Atlantyku nie mają możliwości dalszej wędrówki w głąb Europy. Przemieszczają się więc w kierunku Arktyki. Jednak współpracując z antycyklonem ze wschodniej części kontynentu sprowadzają nad Europę bardzo ciepłe jak na tą porę roku masy powietrza. Ciśnienie w centrum wspomnianego wyżu waha się w okolicach 1035 hPa, zatem gradient baryczny między tymi dwoma potężnymi ośrodkami sięgnie ok. 100 hPa! Odwrotna sytuacja panuje w Ameryce Północnej, gdzie nad Kanadę z północy spływa bardzo zimne arktyczne powietrze. Tam z kolei notujemy dużo niższe temperatury, niż te, które powinny panować o tej porze roku. W najbliższym czasie sytuacja nie ulegnie zmianie. Nadal nad Europą panować będą wyższe wartości na termometrach niż normalnie o tej porze roku, a część Ameryki Północnej odnotuje ujemną anomalię, z niższymi temperaturami niż normalnie.

ZAKAZ KOPIOWANIA BEZ ZGODY ADMINISTRATORÓW STRONY.

 Wszelkie prawa do wykresów i opisów są własnością właścicieli bloga - kopiowanie całości lub jakiejkolwiek części bez zgody administratorów to naruszenie praw autorskich zgodnie z ustawą o ochronie praw autorskich i własności intelektualnej

KOLEJNE CYKLONY NA ATLANTYKU I PACYFIKU

Po kilkunastu dniach spokoju na światowych oceanach znowu zaczęły powstawać formacje tropikalne. Najpoważniejszą z nich jest w tej chwili tajfun Trami, który rozkręca się u wybrzeży Azji i pod koniec tygodnia może zagrozić Tajwanowi i Japonii. Formacja w tej chwili osiąga 4 stopień w pięciostopniowej skali i nadal przybiera na sile. Wiatr w pobliżu oka wieje ze stałą prędkością 240 km/h, w porywach do 280 km/h. Według prognoz tajfun niebawem osiągnie najwyższą kategorię.

Z kolei na Oceanie Atlantyckim panują w tej chwili dwa cyklony. Nie stanowią one jednak na razie zagrożenia dla lądów, bowiem przemieszczają się nad otwartymi wodami tego akwenu. Cyklony noszą imiona Kirk i Leslie. Obie formacje na razie są słabe i takie prawdopodobnie pozostaną, jednak Kirk pod koniec tygodnia może uderzyć w Małe Antyle, następnie skieruje się nad wody Morza Karaibskiego.

ZAKAZ KOPIOWANIA BEZ ZGODY ADMINISTRATORÓW STRONY.

 Wszelkie prawa do wykresów i opisów są własnością właścicieli bloga - kopiowanie całości lub jakiejkolwiek części bez zgody administratorów to naruszenie praw autorskich zgodnie z ustawą o ochronie praw autorskich i własności intelektualnej

WIELKIE CHŁODY NA PÓŁNOCNYM ATLANTYKU - ZIMA W EUROPIE BĘDZIE NIEZWYKLE CIĘŻKA?

Znani światowi eksperci z zakresu klimatologii podsumowali niedawno pierwsze osiem miesięcy 2015 roku. Zgodnie z oczekiwaniami są one najgorętsze w historii prowadzenia regularnych obserwacji meteorologicznych. Jednak naukowcy twierdzą, że to nie jest głównym problemem jaki zidentyfikowano. Na Atlantyku odkryto zaskakującą chłodną anomalię.

Okazało się, że jedynym miejscem, którego nie dotyka ciepło to obszar Oceanu Atlantyckiego na południe od Grenlandii i Islandii. Co więcej w tym samym okresie nastąpił tam znaczący spadek charakterystyk temperaturowych. To anomalia wymagająca wyjaśnienia, ponieważ tego typu zjawiska mogą mieć poważne konsekwencje dla pogody w naszej części świata.

Stwierdzono, że spadek temperatury nastąpił z powodu spowolnienia krążenia prądów morskich w obrębie Oceanu Atlantyckiego. Naukowcy z Poczdamu i z Pensylwanii opublikowali pracę naukową na temat tego, co spowodowało osłabienie cyrkulacji wód. W normalnym obiegu, zimne i ciepłe prądy morskie osiągają optymalną temperaturę, jednak nadmiar zimnej wody w obiegu spowodował powstanie chłodnej anomalii.

Eksperci podejrzewają, że przyczyną zaburzeń krążenia prądów morskich są topniejące lodowce Grenlandii. Według wstępnych wyliczeń w ciągu roku do Atlantyku może się dostawać dodatkowo nawet 100 miliardów ton bardzo chłodnej wody. Wywołuje to wielkie zamieszanie w sposobie w jaki zwykły się zachowywać prądy strumieniowe, zwłaszcza tak istotne dla pogody w Europie jak prąd zatokowy i labradorski.

Można się spodziewać, że nie pozostanie to bez wpływu na pogodę na naszym kontynencie, ale obecnie nie sposób powiedzieć czy oznacza to wyjątkowo mroźną zimę czy też wręcz przeciwnie. Można się jednak przygotować na to, że ta anomalia będzie miała swoje konsekwencje pogodowe.

Źródło: 
tekst: zmianynaziemi.pl/wtkr.com/2015/10/02/cold-blob-in-the-atlantic-puzzles-scientists/
Grafika: NOAA

CZY ERA HURAGANÓW NAD ATLANTYKIEM ZBLIŻA SIĘ KU KOŃCOWI ?

Źródlo: www.noaanews.noaa.gov

Atlantycka era huraganów, której rozkwit nastąpił w połowie lat dziewięćdziesiątych, może się zakończyć już w najbliższej przyszłości. Wskazuje na to stopniowy spadek częstości ich występowania zaobserwowany w ciągu ostatnich trzech lat.

Oceanografowie i klimatolodzy jakiś czas temu obwieścili, że w 1995 roku na Atlantyku rozpoczęła się tak zwaną "era huraganów". Wtedy w jednym tylko sezonie doszło do 11 huraganów, z których 5 zostało zaklasyfikowane jako niezwykle silne. W ciągu najbliższych 17 lat liczba i siła burz rzadko spadała, a czasami, jak w latach 2005 i 2010-12 nawet rosła.

Jednak począwszy od 2013 roku sytuacja zmieniła się diametralnie. Eksperci sądzą, że ma to związek ze zmianami w Oscylacji Północnego Atlantyku. Może to oznaczać, że w klimatycznym cyklu wkraczamy w okres uspokojenia znaczących Burz na Ocean Atlantyckim. Wpływ na zmiany w tym zakresie obserwowane w ostatnich latach ma w szczególności temperatura wody na powierzchni oceanu, która spadła znacząco. Nie bez znaczenia jest też ciśnienie nad Atlantykiem i wzrost prędkości wiatru w tropikach.

Jak wyjaśniają oceanografowie, wszystkie te czynniki atmosferyczne nie sprzyjają powstawaniu i wzmocnieniu się huraganów. Może to wyjaśnić, dlaczego w ciągu ostatnich trzech lat, ich liczba i siła na Atlantyku była znacznie niższa niż oczekiwano. Jednocześnie na Pacyfiku ilości powstających tajfunów biją wszelkie rekordy.

Według autorów badania na ten temat, które zostało streszczone w artykule na łamach czasopisma Nature Geoscience, te trzy spokojne lata dla oscylacji Północnoatlantyckie oznaczają, że mogliśmy wejść w fazę cyklu charakteryzującą się stosunkowo małą liczbą burz i huraganów w obrębie Atlantyku. Jeśli to prawda to spodziewane jest 20 do 40 lat względnego spokoju pod względem ilości niszczących burz.

Źródło: zmianynaziemi.pl

WCZORAJ, 10 KM POD DNEM ATLANTYKU DOSZŁO DO SILNEGO TRZĘSIENIA ZIEMI

Źródło: polskieradio.pl

Wczoraj w godzinach popołudniowych doszło do bardzo silnego trzęsienia ziemi na dnie Atlantyku. Magnitudę wstrząsów początkowo szacowano nawet na 7,2 stopni. Hipocentrum było dosyć płytko. Nie ma informacji o tsunami.

Ostatecznie większość instytutów geofizycznych klasyfikuje wczorajsze zjawisko sejsmiczne jako 7 stopni w sali Richtera. Głębokość to 10 km pod dnem morskim. W promieniu 100 km od zjawiska nie mieszkają ludzie. Najbliższa miejscowość to oddalony o 1172 km Nanortalik na Grenlandii i oddalony o 1401 km Hafnarfjordur na Islandii.

Oznacza to, że wstrząs wystąpił niemal na środku Grzbietu Atlantyckiego w strefie spękań Charlie-Gibbs. Prawdopodobnie nie doszło do wygenerowania fal tsunami, ale jeśli nawet tak, to specjaliści sugerują, że mogą się one propagować najwyżej na odległość 100 km od epicentrum. Od wczorajszego trzęsienia wystąpił jeden wstrząs wtórny osiągający magnitudę powyżej 5 stopni.

 http://zmianynaziemi.pl

AŻ PIĘĆ CYLONÓW NA PACYFIKU I ATLANTYKU ZYSKUJE NA SILE ZAGRGRAŻAJĄC HAWAJOM,JAPONII I KOREI POŁUDNIOWEJ

Aktualne cyklony na Pacyfiku - źródło: NASA

Japońskich i amerykańscy synoptycy obserwowali w tym tygodniu powstanie i początek ruchu aż pięciu cyklonów tropikalnych, z których trzy zmierzają w kierunku gęsto zaludnionych obszarów Japonii i Hawajów. Tajfun Halong jest już piątej, najwyższej kategorii, stając się najpoważniejszym zjawiskiem w sezonie 2014.

Według prognoz, Halong uderzy na wybrzeże Japonii w sobotę, 9 sierpnia. Jest to już drugi cyklon tropikalny, który uderzył na Japonię w ostatnim czasie. Spodziewane są intensywne opady deszczu a także osunięcia ziemi i nadbrzeżne powodzie. Skutki przejścia cyklonu odczuje również Korea Południowa.

^{Tajfun Halong - źródło: NASA}

Tymczasem kolejne dwa cyklony zmierzają w kierunku Hawajów, które bardzo rzadko doświadczają huraganów. Wczoraj huragan Iselle znajdował się 1500 km od wysp. Osiągał prędkość wiatru wystarczającą do sklasyfikowania go jako huragan czwartej kategorii w skali Shaffira-Simpsona. Żywioł zmierza w kierunku Hawajów ze średnią prędkością około 26 kilometrów na godzinę i spodziewane jest jego oddziaływanie przez co najmniej jeden dzień.

^{Huragan Iselle - źródło: NASA}

Silnej Iselle po piętach depcze burza tropikalna Julio, która został utworzona 4 sierpnia i prawdopodobnie zbuduje siłę huraganu już w najbliższych dniach. Żywioł może zagrozić Hawajom w weekend lub na początku przyszłego tygodnia. Na Pacyfiku NASA kontynuuje również monitorowanie tropikalnej depresji Genevieve, która znajduje się na południowy zachód od Honolulu. Znajduje się ona w środkowej części Oceanu Spokojnego i może umocnić się do poziomu burzy tropikalnej.

^{Huragan Bertha - źródło: NASA}

Na Atlantyku z kolei do niedawna szalał huragan Bertha. To już druga burza o klasie huraganu, do której doszło w tym sezonie na Oceanie Atlantyckim. Huragan Bertha osłabł ostatnio i odsuwa się już od USA, którym przedtem zagrażał. Jednak jego ścieżka przejścia wskazuje na to, że pozostałości tego frontu pogodowego, o statusie burzy tropikalnej, mogą uderzyć w część Wielkiej Brytanii.


 Źródło: http://zmianynaziemi.pl

CIEPŁY ATLANTYK POWODUJE SILNE PASATY NA PACYFIKU

Zdaniem australijskich naukowców, to ogrzewający się Atlantyk jest prawdopodobnie odpowiedzialny za wzrost siły pasatów na Pacyfiku. Obecnie pasaty te są najsilniejsze od czasu, gdy ludzkość dokonuje ich pomiarów, czyli od lat 60. XIX wieku. Z kolei silniejsze pasaty doprowadziły do ochłodzenia się wschodnich części Pacyfiku, wydłużenia okresu susz w Kalifornii, spowodowały, że na Zachodnim Pacyfiku poziom wody wzrasta trzykrotnie szybciej niż średnia światowa oraz przyczyniły się do obserwowanego od 2001 roku spowolnienia wzrostu globalnych temperatur powierzchni planety. Niewykluczone też, że odpowiadają one za rzadsze pojawianie się zjawiska El Nino.

Zdumiało nas, że od 20 lat główną przyczyną takich a nie innych trendów klimatycznych na Pacyfiku jest to, co się dzieje na Atlantyku. To pokazuje tylko, jak wielki wpływ na cały glob mają zmiany w jednej jego części - mówi współautor badań Shayne McGregor z University of New South Wales.

Specjaliści od 20 lat obserwują rosnącą siłę pasatów. Początkowo sądzili, że mamy do czynienia z dekadową zmiennością. Jednak badania wykazały, że siła wiatrów zwiększa się nieproporcjonalnie do zmian w temperaturze powierzchni oceanu. Zjawisko było tym bardziej zagadkowe, że wcześniejsze badania wykazywały, iż wraz z globalnym ociepleniem pasaty będą słabły.

Teraz okazuje się, że winny jest wzrost temperatury wód Atlantyku. Doprowadził on do pojawienia się dużej różnicy ciśnień pomiędzy oboma oceanami, co nadało nowej energii pasatom. Wskutek szybkiego ogrzewania się Atlantyku w górnej atmosferze pojawił się obszar wysokiego ciśnienia, a blisko powierzchni – obszar niskiego ciśnienia. Powietrze unoszące się znad Atlantyku opada nad tropikalnymi obszarami wschodniego Pacyfiku, podnosząc tam ciśnienie przy powierzchni. Mamy zatem do czynienia z naprzemiennymi obszarami wysokiego ciśnienia nad Pacyfikiem i niskiego nad Atlantykiem, co napędza pacyficzne pasaty, zwiększając ich siłę - wyjaśnia profesor Axel Timmermann z University of Hawaii.

Mamy do czynienia z sytuacją, której nie uwzględnia wiele modeli klimatycznych. Nie doszacowują one sprzężenia pomiędzy Atlantykiem i Pacyfikiem.

Silniejsze pasaty wtłaczają do zachodnich części Oceanu Spokojnego dodatkowe ilości ciepła, co wyjaśnia spowolnienie globalnego ocieplenia. Uczeni uważają jednak, że taka sytuacja nie będzie trwała wiecznie. Gdy różnice ciśnień pomiędzy oboma oceanami się zmniejszą, pasaty osłabną i wówczas może dojść do gwałtownego przyspieszenia wzrostu globalnych temperatur. Zdaniem profesora Matthew Englanda z Uniwersytetu Nowej Południowej Walii, zjawiskiem, które może doprowadzić do ponownego lepszego zsynchronizowania sytuacji nad Atlantykiem i Pacyfikiem może być silne El Nino.

Autor: Mariusz Błoński

Źródło:KopalniaWiedzy.pl

Źródło: PhysOrg

ANOMALIA MAGNETYCZNA NA POŁUDNIOWYM ATLANTYKU

Źródło: dreamstime.com

Między Brazylią a Afryką znajduje się obszar, w którym ziemskie pole magnetyczne jest zauważalnie słabsze. Naukowcy nazywają to anomalią magnetyczną SAA od ang. South Atlantic Anomaly. Ten obszar przestrzeni może być bardzo niebezpieczny dla samolotów lub satelitów znajdujących się akurat w jego obrębie.

Wskazówki kompasów zachowują się nad SAA zupełnie inaczej. Na dodatek anomalia wpływa na pasy radiacyjne Ziemi. Nawet jeśli ubytek pola magnetycznego w tym miejscu nie wpływaj bezpośrednio na ludzi, to linie lotnicze często muszą zmieniać trasy unikając tego miejsca. Przelatujące na wysokości kilkuset kilometrów satelity znajdując się w tym regionie znajdują się w niebezpieczeństwie, ponieważ dociera tam znacznie więcej promieniowania kosmicznego i słonecznego.

Stacja kosmiczna ISS orbitując w tej okolicy potrzebuje dodatkowej ochrony. Teleskop Hubble'a unika tego miejsca ze względu na ryzyko uszkodzenia, a astronauci narzekają na występowanie efektu "shooting stars", czyli rezultatu bombardowania siatkówki oka przez naładowane cząstki.

Naukowcy nie są zgodni, co do oceny wpływu SAA na naszą planetę. Co jest niezaprzeczalnym faktem, dziura w polu magnetycznym powiększa się i jeśli nadal będzie to postępowało w takim tempie wkrótce niebezpieczne promieniowanie będzie jeszcze bliżej powierzchni Ziemi. Włoscy naukowcy postanowili zbadać rozmiary SAA i potwierdzono, że następuje ekspansja tej anomalii magnetycznej. Dodatkowo okazało się, że przesuwa się ona na wschód.

Ostatnie badania wskazują na to, że problem jest realny i nie jest przesadą nazywanie tego obszaru "trójkątem bermudzkim kosmosu". Poziom radiacji jaki tam występuje na wysokości 34 km jest taki jak w innych miejscach powyżej 300 km.

Źródło: http://zmianynaziemi.pl

ROZPOCZĘŁA SIĘ PORA HURAGANÓW NA ATLANTYKU

Tegoroczna pora huraganów na Atlantyku będzie typowa lub nawet trochę łagodniejsza niż zwykle – przewiduje amerykańska agencja rządowa NOAA (National Oceanic and Atmospheric Administration). Rozpocznie się od pierwszego czerwca i potrwa do końca listopada.

Opublikowana w czwartek prognoza zakłada od ośmiu do 13 burz tropikalnych i trzy do sześciu huraganów, w tym jeden lub dwa kategorii 3 (prędkość wiatru przekraczająca 178 kilometrów na godzinę).

Mniej burz w sezonie

Meteorolodzy z Colorado State University wskazują, że w typowym sezonie jest 12 burz tropikalnych i osiem huraganów, w tym dwa kategorii co najmniej 3 (w pięciostopniowej skali Saffira-Simpsona).

Według NOAA tegoroczny sezon będzie miał łagodniejszy przebieg niż w poprzednich latach.

Sezon huraganów trwa od 1 czerwca do 30 listopada.

Winny El Niño

Jak dowodzi Amerykańska Narodowa Służba Oceaniczna i Meteorologiczna (NOAA) głównym zagrożeniem, które może wpłynąć na warunki pogodowe, jest przewidywany rozwój El Niño.
- Warunki atmosferyczne i oceaniczne na całym tropikalnym Pacyfiku już przyjmują cechy El Nino, co będzie miało wpływ na pogodę na Atlantyku – informował jeden z meteorologów NOAA.

Lepsze prognozowanie

NOAA wprowadziła nowe narzędzia mapowania huraganów, by informować społeczności nabrzeżne przed sztormami i zagrożeniem powodziowym. Ostrzeżenia zostają wydane na 48 godzin przed wystąpieniem burzy.
Naukowcy zapewniają, że modele prognozowania są o 10 procent sprawniejsze niż miało to miejsce w poprzednim roku.
- Dzięki obserwacji Ziemi nasi naukowcy i meteorolodzy mogą przewidywać wystąpienia burz tropikalnych i huraganów – powiedziała Kathryn Sullivan – administrator NOAA.
- Trzeba pamiętać, że czasem jedno takie zjawisko może spowodować prawdziwą katastrofę – dodała.

ŹRÓDŁO:LOSYZIEMI.PL

_{^{Źródło: NOAA, PAP, tm}}