NASA WYKORZYSTA SYSTEM SLS DO WYNOSZENIA SATELITÓW NA ORBITĘ

Źródło: www.flickr.com

NASA ma zamiar wykorzystać Exploration MissNASA nie tylko w celach testowych, ale i użytkowych. Przypomnijmy, że EM-1 będzie pierwszym bezzałogowym lotem systemu SLS (Space Launch System) z doczepionym doń pojazdem Orion. Teraz amerykańska agencja kosmiczna zdecydowała, że przy okazji wyniesie 11 niewielkich satelitów.ion-1 nie tylko w celach testowych, ale i użytkowych. Przypomnijmy, że EM-1 będzie pierwszym bezzałogowym lotem systemu SLS (Space Launch System) z doczepionym doń pojazdem Orion.

W ramach EM-1 SLS ma wystrzelić pojazd Orion, który okrąży Księżyc i powróci na Ziemię. W module łączącym Oriona z systemem nośnym ma znaleźć się 11 satelitów wielkości pudełka na buty każdy.Chcemy wykorzystać okazję i przeprowadzić nie tylko test, ale również badania naukowe. Zadaniem SLS jest umożliwienie przeprowadzania misji poza orbitą Ziemi, jednak przy okazji możemy zwiększyć nasze możliwości badawcze i umieścić tam dodatkowy ładunek składający się z satelitów klasy CubeSat - mówi Jody Singer z Marshall Space Flight Center.

Plan misji przewiduje, że około 10 minut po starcie Orion oddzieli się od SLS i uda się w podróż w kierunku Księżyca. Satelity z pokładu SLS będą uwalniane stopniowo, gdy Orion będzie w bezpiecznej odległości. Każdy z satelitów będzie ważył mniej niż 14 kilogramów. W sumie ich wyniesienie nie będzie wymagało zapewnienia SLS dodatkowego paliwa, zatem NASA odniesie same korzyści. Organizowanie osobnego startu na potrzeby tych satelitów byłoby bowiem kosztownym przedsięwzięciem, podobnie jak dołączenie ich do innej misji wynoszącej satelity.

Niewykluczone, że podobne działania staną się standardem przy misjach SLS. Trzeba bowiem pamiętać, że będzie to najpotężniejsza rakieta nośna w historii, zatem dołożenie niewielkiego dodatkowego ładunku nie powinno stanowić problemu. Wiele wydziałów NASA złożyło już wnioski o to, by SLS zabrał właśnie ich urządzenia. To pokazuje, że nawet w ramach jednej agencji istnieje spore zapotrzebowanie na wynoszenie urządzeń na orbitę.

Autor: Mariusz Błoński

Źródło:kopalniawiedzy.pl 

ZA POMOCĄ SATELITY BĘDZIE MOŻNA MIERZYĆ ZAKWASZENIE OCEANÓW

Źródło: pl.wikipedia.org

Wzrastające zakwaszenie oceanów jest poważnym problemem, ponieważ wywołuje nieodwracalne zmiany w środowisku morskim. Właśnie z tego powodu znikają rafy koralowe i rozpuszczają się muszle morskich skorupiaków. Naukowcy opracowali właśnie nową metode do szacowania skali tego niekorzystnego zjawiska i mają zamiar do tego wykorzystać satelity.

Zespół naukowców z francuskiego instytutu Ifremer (Institut français de recherche pour l'exploitation de la mer) we współpracy ze specjalistami z Uniwersytetu w Exeter, Plymouth Marine Laboratory i ESA opracował metodę, dzięki której do pomiarów kwasowości oceanów będzie można stosować metody satelitarne, dzięki czemu możliwe będzie dużo dokładniejsze określenie skali problemu.

Dzięki grupie należących do ESA satelitów, klimatolodzy i biolodzy morscy będą mogli prowadzić monitoring dużych obszarów oceanu, które zwykle są niedostępne dla statków badawczych. Naukowcy uważają, że dokładne śledzenie zmian w kwasowości oceanów jest kluczowe ponieważ mogą mieć negatywny wpływ na niektóre z ekosystemów morskich, które są jednym głównych zasobów ludzkiej cywilizacji.

Nowe metody pozwalające na użycie satelitarnych kamer termowizyjnych do pomiaru temperatury oceanu i mikrofalowych czujników do pomiaru zasolenia, otwierają zupełnie nowe możliwości. Wszystkie te pomiary mogą być stosowane do znacznie szybszego oszacowania zakwaszania i to na znacznie większej powierzchni, niż było to możliwe dotychczas .

http://zmianynaziemi.pl

NAUKOWCY SĄDZĄ, ŻE ZIEMIA MIAŁA KIEDYŚ WIĘCEJ NIŻ JEDNEGO SATELITĘ

Gdy przed 4,5 milionami laty wskutek zderzenia Ziemi z innym ciałem niebieskim powstał Księżyc, kilka odłamków tego ciała mogło pozostać na jego orbicie. Naukowcy amerykańscy pod kierownictwem Jacka Lissauera (NASA) obliczyli, że w dwóch miejscach tej orbity równoważą się wzajemnie siły przyciągania Ziemi i Księżyca. Pozostałe satelity mogły poruszać się na orbicie okołoziemskiej synchronicznie do ruchu naszego dzisiejszego Księżyca. Wskutek sił grawitacyjnych innych planet potencjalne księżyce po kilku milionach lat zostały wyrzucone z ich toru.
Kiedy mniejsze ciało niebieskie porusza się na orbicie wokół cięższego, centralnego ciała niebieskiego – czy to Słońca, czy to innej planety, na tej orbicie znajdują się tak zwane punkty Lagrange'a (libracyjne), w których równoważy się działanie sił grawitacyjnych obu ciał. Jeżeli inne ciało niebieskie znajdzie się w tym punkcie, może ono w nim „zawisnąć” na długi czas. Astronomowie nazywają okruchy skalne zawieszone w tych punktach Trojańczykami. Planetoidy trojańskie zostały zauważone wcześniej również w układzie Jowisza, Neptuna i dwóch księżyców Saturna. 
Astronomowie amerykańscy określają obecnie, jak stabilny jest tor Trojańczyków naturalnego satelity Ziemi. Trojańczycy owi prawdopodobnie poruszali się na orbicie Księżyca w odległości około 390 tys. km. Symulacja wykazała, że bez oddziaływań ze strony innych planet planetoidy trojańskie pozostałyby w swoich punktach przez setki milionów lat. Jednakże wskutek oddziaływania siły przyciągania dużych planet Układu Słonecznego zostały one wyrzucone ze swojego toru ruchu. Prawdopodobnie spadły one na powierzchnię Ziemi, zderzyły się z Księżycem lub odleciały w bliżej nieokreśloną przestrzeń kosmiczną. Potencjalni Trojańczycy – towarzysze naszego samotnego dziś Księżyca – mogli mieć zgodnie z obliczeniami naukowców średnicę wielu dziesiątek kilometrów. Moglibyśmy je obserwować z powierzchni Ziemi – byłyby z pewnością tak dobrze widoczne, jak świecące jasno Jowisz i Wenus. JSL

Źródło:Focus.pl

NASA PRZYGOTOWUJE CZTERY SATELITY, KTÓRE BĘDA BADAŁY ZIEMSKĄ MAGNETOSFERĘ

Amerykańska agencja kosmiczna NASA przygotowuje rój satelitów, które będą badały ziemską magnetosferę. Projekt nazywa się Magnetospheric Multiscale (MMS), a jednym z jego głównych celów jest zbadanie zjawiska rekoneksji magnetycznej.

W przestrzeń kosmiczną zostaną wysłane cztery identyczne satelity, które najwcześniej w marcu przyszłego roku zostaną wyniesione w ramach jednego startu rakiety nośnej Atlas V. Po wystrzeleniu i pierwszej fazie lotu satelity będą uwalniane sekwencyjnie tak aby ostatecznie utworzyły w przestrzeni figurę przypominającą piramidę, a właściwie czworościan.

Zdradzono, że jednym z głównych celów misji MMS jest zbadanie tak zwanej rekoneksji magnetycznej. Zjawisko to występuje gdy dochodzi do interakcji z innym polem magnetycznym o odpowiedniej sile. W tym kontekście najczęściej dochodzi do niego na skutek uderzenia w magnetosferę, chmur plazmy wysyłanej w przestrzeń przez kolejne emisje słoneczne.

źródło:NASA

Naukowcy chcą zbadać czy zgodne z prawdą są ich przypuszczenia, że to na skutek takich zjawisk w ziemskiej magnetosferze dochodzi do powstawania spektakularnych zórz polarnych. Cztery satelity pracujące w sieci z pewnością pozwolą też NASA na skuteczne modelowanie fluktuacji magnetycznych obserwowanych na skutek różnych zjawisk kosmicznych.

http://zmianynaziemi.pl

DIGITAL GLOBE UMIEŚCIŁA NA ORBICIE SATELITĘ,KTÓRY ROBI BARDZO DOKŁADNE ZDJĘCIA

WorldView-3 to satelita komercyjny, wysłany w kosmos 13 sierpnia. Jego zadaniem jest fotografowanie naszej planety, a zdjęcia będzie mógł kupić każdy zainteresowany.

Nie każdy wie, że rozdzielczość obrazu w przypadku satelitów fotograficznych nie jest podawana w megapikselach, ppi albo dpi, tylko po prostu – w centymetrach. WorldView-3 to najbardziej szczegółowy komercyjny satelita tego typu, jaki kiedykolwiek został wysłany w kosmos, ponieważ oferuje rozdzielczość 31 centymetrów.

Nie każdy wie, że rozdzielczość obrazu w przypadku satelitów fotograficznych nie jest podawana w megapikselach, ppi albo dpi, tylko po prostu – w centymetrach. WorldView-3 to najbardziej szczegółowy komercyjny satelita tego typu, jaki kiedykolwiek został wysłany w kosmos, ponieważ oferuje rozdzielczość 31 centymetrów.

Oznacza to, że pojedynczy piksel za wykonanych przez niego zdjęciach ma wymiary 31×31 cm – wystarczająco, by zobaczyć na nich nie tylko człowieka, ale i średniej wielkości zwierzęta. Warto dodać, że te niesamowicie szczegółowe fotografie wykonywane są z wysokości ok. 617 kilometrów! Satelita może sfotografować każdego dnia 680 tysięcy kilometrów kwadratowych.

Pierwsze przysłane zdjęcia mają jeszcze rozdzielczość 40 cm – dopiero po 6-miesięcznym okresie próbnym satelita będzie mógł przysyłać fotografie 31-centymetrowe. Lecz oprócz niesamowitej rozdzielczości w całej tej sytuacji ważny jest jeszcze jeden fakt – DigitalGlobe, czyli firma, do której należy satelita WorldView-3 – otrzymała zgodę oferowania tak szczegółowych fotografii. Do tej pory regulacje Stanów Zjednoczonych dopuszczały maksymalną rozdzielczość 50 cm.

I parę innych liczb, już na koniec. Poprzedni rekord rozdzielczości w przypadku satelitów komercyjnych dzierżył GeoEye-1, oferujący 46 centymetrów. Natomiast satelity wojskowe (przynajmniej te, o których coś wiadomo), potrafią fotografować z rozdzielczością 15 cm.

ŹRÓDŁO:LOSYZIEMI.PL

_{^{Źródło: chip.pl}}

NADLATUJE SIDING SPRING

NASA przygotowuje się do ochrony swoich marsjańskich satelitów przed nadlatującą kometą. Obiekt C/2013 A1 Siding Spring przeleci w pobliżu Marsa 19 października. Jądro komety minie Czerwoną Planetę w odległości 132 000 kilometrów. Względna prędkość komety względem Marsa wynosi około 56 km/s. Jest ona na tyle duża, że nawet drobinka wielkości pół milimetra może poważnie uszkodzić należące do NASA pojazdy krążące wokół Marsa. Obecnie Agencja ma tam dwa satelity, a na miesiąc przed przelotem komety dołączy do nich trzeci pojazd. Operatorzy planują umieścić je po przeciwnej stronie planety w czasie przelotu Siding Spring.

Trzy zespoły ekspertów dokonały modelowaniu przelotu komety w pobliżu Marsa. Problemem nie jest jej jądro, ale pochodzący zeń materiał. Modele pokazały, że ryzyko nie jest tak duże, jak się obawialiśmy. Mars znajdzie się na krawędzi chmury materiału - mówi Rich Zurek, odpowiedzialny w NASA za Mars Exploration Program. Okres największego ryzyka uszkodzenia pojazdów rozpocznie się około 90 minut po maksymalnym zbliżeniu jądra komety do Marsa i potrwa około 20 minut. Siding Spring zbliży się do Marsa na odległość ponaddziesięciokrotnie mniejszą niż jakikolwiek znany nam przelot komety w pobliżu Ziemi.

Mars Reconnaissance Orbiter (MRO) wykonał pierwszy manewr korygujący orbitę już 2 lipca. Na 27 sierpnia zaplanowano kolejny manewr. Z kolei orbita pojazdu Mars Odyssey zostanie zmieniona 5 sierpnia. Za dwa miesiące, 21 września, na orbitę Marsa wejdzie Mars Atmosphere and Volatile Evolution (MAVEN). Swoją misję naukową ma on rozpocząć na początku listopada, a 9 października wykona manewr, który ustawi go na odpowiedniej orbicie chroniącej przed wpływem komety.

NASA chce nie tylko uniknąć uszkodzenia swoich urządzeń, ale ma zamiar badać kometę. Zadaniem MAVEN-a będzie badanie gazów pochodzących z jądra komety oraz jej wpływu na górną atmosferę Marsa. Satelita sprawdzi też, w jaki sposób wiatr słoneczny wpływa na kometę. Odyssey zbada termiczne właściwości komy oraz warkocza, a MRO będzie monitorował atmosferę Marsa pod kątem zmian temperatury i ewentualnego tworzenia się chmur pod wpływem komety oraz rozmieszczenie elektronów w górnych warstwach atmosfery. Zbada również gazy z komy. Dostarczone wyniki będą tym bardziej cenne, że wspomniana kometa nigdy wcześniej nie pojawiła się w wewnętrznych obszarach Układu Słonecznego.

Atmosfera Marsa jest na tyle gęsta, że nawet jeśli jakiś materiał z komety w nią wpadnie, nie zagrozi marsjańskim łazikom – Opportunity i Curiosity.

Autor: Mariusz Błoński

Źródło:Kopalnia Wiedzy.pl

Źródło: NASApo

SŁOŃCE SZALEJE,UWAGĘ NAUKOWCÓW ZWRÓCIŁY ERUPCJE I PODMUCH UKŁĄDAJĄCE SIĘ W SERIE

Obraz został stworzony z nałożonych na siebie zdjęć zrobionych w różnych długościach fal i widać, jak w tym procesie wyzwolone zostały ogromne dawki energii.

Obraz serii złożonych eksplozji w koronie słonecznej stworzony ze zdjęć w trzech długościach fali światła

Uwagę naukowców badających aktywność słoneczną zwróciły erupcje i podmuchy układające się w niezwykłą serię. Ten proces zaczął się 17 stycznia 2013 roku i trwał trzy dni. Teraz naukowcy przedstawili wnioski z badań nad nim. Na spotkaniu Królewskiego Towarzystwa Astronomicznego w Portsmouth zaprezentowała je Nathalia Alzate z walijskiego Uniwersytetu Aberystwyth.
Atmosferę Słońca, nazywaną koroną, tworzy namagnesowana materia słoneczna słoneczna, czyli plazma, rozgrzana do milionów stopni i rozciągająca się w przestrzeń kosmiczną na miliony kilometrów. 17 stycznia zeszłego roku sonda kosmiczna SOHO (Solar and Heliospheric Observatory) zarejestrowała podmuchy wychodzące od podstawy korony i gwałtownie eksplodujące już poza jej granicami, w przestrzeni międzyplanetarnej.
Powtarzały się mniej więcej raz na trzy godziny. po upływie 12 godzin tego procesu dał się zauważyć znacznie większy wybuch materii, który jednak został najwyraźniej złagodzony przez te mniejsze eksplozje.

Podmuchy, dżety i rozbłyski

Oprócz obrazów i danych z SOHO naukowcy dysponują także zdjęciami w wysokiej rozdzielczości z innych instrumentów monitorujących aktywność naszej gwiazdy – satelity SDO (Solar Dynamics Observatory) oraz sond STEREO (Solar Terrestrial Relations Observatory) – wykonanych w tym samym okresie, ale z różnych perspektyw i w różnych długościach fali światła. Dzięki temu Nathalia Alzate i jej koledzy mogli się skupić na określeniu przyczyny podmuchów i przeanalizować interakcję między małymi eksplozjami a tą większą.
- Oglądając koronę w świetle skrajnie ultrafioletowym widzimy, że źródłem tych podmuchów jest seria wysoko energetycznych dżetów (strumieni) i powiązanych z nimi rozbłysków – powiedziała Alzate.

Co przyczyną, a co skutkiem?

- To miejscowe, katastrofalne wypływy energii, które wyrzucają materię ze Słońca w kosmos. Nagłe zmiany w polu magnetycznym powodują występowanie rozbłysków, które z kolei w bardzo krótkim czasie uwalniają ogromne ilości energii w postaci superrozgrzanej plazmy, wysoko energetycznego promieniowania i wybuchów radiowych. Duża, powolna struktura wybucha opornie i zaczyna się płynnie rozchodzić na zewnątrz dopiero po pojawieniu się kilku dżetów – wyjaśnia.
Naukowcy przyznają, że na razie nie potrafią jeszcze określić następstwa kolejnych zdarzeń w tym procesie.
- Wciąż jeszcze pozostaje do ustalenia, czy mamy do czynienia z falami uderzeniowymi wytworzonymi przez dżety, które przetaczając się, wyzwalają ten powolny wybuch, czy to raczej magnetyczna rekonfiguracja powoduje powstanie dżetów, których wystąpienie umożliwia tę erupcję – stwierdziła Alzate.

ŹRÓDŁO:LOSYZIEMI.PL

GOOGLE BĘDZIE PRODUKOWAĆ SATELITY

Strony internetowe takie jak Google i Bing Maps będą mogły używać dokładniejszych zdjęć satelitarnych, pokazujących jeszcze mniejsze niż dotąd obiekty. Granicą wielkości będzie około 30 cm. Decyzję zezwalającą na takie działania wydał amerykański rząd.

Do tej pory firmy mogły wykonywać oraz udostępniać zdjęcia, na których dało się zidentyfikować obiekty na Ziemi przekraczające wielkością 50 cm.

Skrzynka pocztowa widziana z orbity

Brytyjska stacja BBC, cytując ekspertów zwraca uwagę na to, że z pewnością część opinii publicznej będzie niezadowolona z decyzji Waszyngtonu, bo „w grę wchodzi kwestia prawa do prywatności”, która po raz kolejny zostanie naruszona.

Firma Digital Globe, dostarczająca obrazy satelitarne z całej planety – to ona złożyła wniosek o zezwolenie na dokonywanie dokładniejszych zdjęć – napisała w oświadczeniu, że dzięki tej decyzji już wkrótce będzie mogła z wysokości kilkuset kilometrów wykonywać zdjęcia obiektów wielkości skrzynek pocztowych. W sierpniu Digital Globe wyśle na orbitę okołoziemską najnowszego satelitę Worldview-3, który będzie miał takie możliwości.

Google okrąży Ziemię satelitami

Ofensywę w przestworzach planuje też Google, który powinien sfinalizować w nadchodzących miesiącach przejęcie firmy Skybox Imaging. Dzięki transakcji wartej pół miliarda dolarów, elektroniczny gigant wejdzie w posiadanie satelity SkySat-1 oraz technologii i wiedzy analityków, co pozwoli na skonstruowanie 23 dalszych tego typu maszyn.

ŹRÓDŁO:LOSYZIEMI.PL

_{^{Źródło: tvn24, BBC}}

GOOGLE PLANUJE BUDOWĘ SIECI SATELITÓW,KTÓRE DOSTARCZĄ INTERNET NA CAŁEJ ZIEMI

Źródło: 123rf.com

Największa internetowa korporacja Google planuje od dłuższego czasu poszerzenie zasięgu swojego oddziaływania, ale aby było to możliwe konieczne jest dotarcie do 3 miliardów ludzi, którzy nie mają dostępu do szerokopasmowego Internetu. Najnowszy pomysł zakłada wystrzelenie 180 satelitów, które mają spowodować, że dostęp do Internetu będzie możliwy z każdego miejsca na Ziemi.

Wcześniej Google realizowało projekt polegający na wypuszczeniu dużej ilości specjalnych balonów stratosferycznych, które niczym wielkie routery Wi-Fi pozwalałyby na objęcie bezprzewodowym Internetem dużych obszarów bez pokrycia sieciami GSM, czy kablowymi. Wygląda jednak na to, że najnowszy plan zakłada upowszechnienie orbitalnego Internetu.

Projekt wygląda na realny technologicznie i ma solidne finansowanie. Za jego powodzenie ma odpowiadać Greg Wyler z holenderskiej firmy O3b Networks Ltd. , która wystrzeliła na orbitę okołoziemską pierwszego satelitę z 12, które maja świadczyć takie same usługi dostępu do Internetu.

Różnica w podejściu do biznesu przez Google będzie polegała na szczegółach. Do tej pory wszystkie satelity umożliwiające przesył danych informatycznych umieszczano na orbicie geostacjonarnej na wysokości około 36 tys. kilometrów, nad ziemskim równikiem. Jednak ten spory dystans do przesłania fal elektromagnetycznych powodował powstawanie sporych opóźnień. Tak zwany RTT ( Round Trip Time) dla pakietu danych mógł sięgać nawet 620 ms, dla porównania normalny RTT to około 35 do 80 ms.

Aby zatem jakoś przeciwdziałać tym wielkim opóźnieniom jedynym wyjściem jest umieścić więcej satelitów, ale na niższej orbicie. Firma O3b zdołała zmniejszyć RTT do około 150 ms. Z pierwszych przecieków wynika, że satelity Google będą latały jeszcze niżej i będzie ich znacznie więcej, nawet 180 urządzeń.

Analitycy zwracają uwagę, że przy tak ambitnym projekcie kluczowe będzie utrzymanie w ryzach rosnących kosztów. Już teraz szacuje się je od 3 mld do astronomicznych 20 mld dolarów. Jeśli jednak projekt dopina się biznesowo ma szansę na realizację.



Źródło: http://zmianynaziemi.pl